L.S.

Twee negatieve gevolgen, eindeloos verbeeldt
in de humor van "Dilbert" en "The Office",
van de "stoelendans der managers" zijn de
het gebrek aan waardering voor de bekwaamheid
van de ondergeschikte en de noodzaak om 
opdrachtgevers hapklare brokken te voeren.
Het laatste lijkt de teneur van het hoofdartikel
over de NFI in de NRC wetenschapsbijlage van
24 september jl.: het bewijs is te moeilijk
voor justitie.

Die stelling is triviaal. Wetenschappers weten dat 
de waarheid ploeteren blijft. Daarvoor is het 
noodzakelijk in de wetenschappelijke arena te treden, 
en de bewijsvoering bloot te stellen aan kritiek.
In Nederland onttrekt het forensisch onderzoek zich
aan deze basisregel van de wetenschap. De belangrijkste
affiliatie van het NFI lijkt de Hogeschool Rijswijk 
te zijn. De Hogeschool mag dan wel aspiraties hebben, 
maar een wetenschapsarena is het zeker niet. Het 
Pieter Baan Centrum lijkt is ook te bedienen van hun 
speciale status om zich te onttrekken aan openbaarheid
en kritiek.

In veel westerse landen zijn de forensische 
wetenschappen een academisch vak, met een eigen
afdeling in de "Faculty of Science". In Nederland
hebben alleen geneeskunde, sociologie en psychologie
een voet binnen de deur bij justitie. Het gevolg
is een leger doctorandussen die dossiers doorlichten
en rapporten-met-histogrammen maken, geschikt voor
de meesters in het recht, en politici.

De botsing tussen dergelijke leerboekenkennis en
wetenschap werd ook al duidelijk door de kans-analyse
in de zaak van Lucy de B., uitvoerig bericht in
een NRC wetenschapsbijlage van een tijdje geleden.
De gerechtelijke macht ging toen voor het gemakkelijke
verhaal met de onwaarschijnlijke kans.

Op het gebied van de exacte wetenschap lijkt het NFI
zich hoofdzakelijk bezig te houden met het lezen van
FBI rapporten en het aankopen van "speurderkits" met
kleurenfolders en gebruiksaanwijzingen. Forensisch
onderzoeker is in Nederland een promotiepad binnen
politie. Het zou een goede zaak zijn om de ervaring
van de straat te mengen met een dosis kennis, en
alternatieven voor de geijkte methoden.

Een mooi voorbeeld, hoe het ook kan, is de "meloen-test"
van de natuurkundige Luis Alvarez, die daarmee aantoonde
dat er sprake was van terugslag, en niet een tweede kogel,
van voren, in het hoofd van J.F. Kennedy. Maar Dr. Alvarez
zou niet bij deze zaak betrokken zijn als de bewijsvoering 
niet openbaar was geweest. 

Met vriendelijke groeten,

Norbert Ligterink (Dr.)
Enschede